ช่วงสัปดาห์นี้ มีเหตุให้ต้องเดินทางไปทำงานด้วยรถไฟฟ้าใต้ดิน ไม่นึกว่าตัวเองจะได้อยู่ในสถานการณ์ที่เหมือนกับในหนัง ในขบวนรถผู้คนค่อนข้างหนาแน่น และเกือบครึ่งสวมหน้ากากอนามัยปิดจมูก บรรยากาศดูอึดอัดชอบกล ไข้หวัดที่เพิ่งเปิดตัววางตลาดในปีนี้ กลายเป็นโรคระบาดที่ทำให้คนไม่น้อยหันมาสนใจสุขภาพตัวเองและคนอื่นพอๆกับเห่อหมีแพนด้า มองในแง่ดี ช่วงเวลาที่เศรษฐกิจแย่ๆ ข้าวของราคาแพง การที่มีเชื้อไข้หวัดตัวนี้เข้ามาอาจจะช่วยให้เราอุ่นใจได้ว่าอย่างน้อยก็มีบางอย่างที่ราคาถูกให้เราได้จับจ่ายใช้สอย (โรคละบาท-ฮามั้ยเนี่ย???)

ช่วงนี้หันไปทางไหนก็มีแต่เรื่องไข้หวัด มากจนกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เรากลายเป็นคนขี้ระแวง วันนี้ระหว่างที่ยืนอยู่ในรถไฟใต้ดิน แต่ละคนในรถต่างสนใจแต่เรื่องของตัวเอง บางคนอ่านหนังสือ บางคนยืนเล่นเกมในโทรศัพท์ บางคนก็ฟังเพลงจากไอพอด บางคนก็ยืนเฉยๆสายตาล่องลอย และทันใดนั้นคุณลุงคนหนึ่งก็จามขึ้นมา "ฮัด..ชิ่ว!!!" สายตาทุกคู่หันมามองที่จุดหมายเดียว มองคุณลุงที่นั่งหน้าซึมเหมือนไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวกับใครเขา คนที่สวมหน้ากากอนามัยปิดจมูกอยู่แล้วก็เอามือมาปิดอีกชั้นหนึ่ง บางคนเดินหนี บางคนปิดปากอุดจมูก บางคนกลั้นหายใจ แต่สิ่งที่น่าสงสัยคือสายตาบางคู่ที่มองลุงคนนั้นด้วยสายตารังเกียจ ทำไมหนอเราถึงจะต้องเกลียดชังใครสักคนเพียงเพราะว่าเขาจามแค่นั้นหรือ ถึงแม้ว่าลุงจะเป็นไข้หวัดที่ว่าจริงๆก็เถอะ เราถึงกับต้องทำสายตาเหยียดหยามเขาถึงเพียงนี้เพราะแค่เขาเป็นคนหนึ่งที่ไม่สบายอย่างนั้นหรือ  กลายเป็นว่าเชื้อไวรัสตัวนี้ไม่ไค่เป็นเชื้อหวัด แต่ยังทำให้เราเป็นไข้หวาด(ระแวงกันไป)ใหญ่อีกด้วย

แต่สิ่งที่ทำให้ผมอึดอัดมากกว่านั้น คืออาการแพ้อากาศซึ่งเป็นโรคประจำตัวของผม บวกด้วยการยืนอยู่ใกล้ประตูเข้าออกของรถใต้ดิน ตอนที่มันเปิดและปิด มันทำให้เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวร้อน ผมเริ่มรู้สึกมึนๆ ใช้ความพยายามอย่างมากใจการกลั้นไม่ให้ตัวเองจามออกมา ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเกิดเรากลั้นไม่อยู่ เราจะทำตัวยังไง ในใจได้แต่คิด ชิบหายแล้วกู ชิบหายแล้วกู

Previously on brawatcher's blog

11/07/2009 : New theme [click to read]

30/06/2009 : Look [click to read]

29/06/2009 : A bus to pai [click to read]