ความกดดันก่อกำเนิดพลังใจ

ว่าไปมันก็ใช่ ผมอยู่ในช่วงแย่ของชีวิตมาปีหนึ่งละครับ ยังไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ก็ได้แต่ประคับประคองมันไป ไอ้ที่ผมพยายามดิ้นลนออกจากความทุกข์เพราะผมจะทุกข์มากทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องเลย ความแกต่างของคนเราก็เป็นอีกหนึ่งในความสวยงามของชีวิตเช่นกัน

ป.ล.สู้ๆกันต่อปายยยย

ผมก็เป็นบ่อยๆร้องไห้คนเดียว
กลับกลายเป็นซะว่าการที่เราอยู่กับเพื่อนเพื่อให้ลืมความเศร้ามันอึดอัดกว่าการที่เศร้าแบบอยู่เดียวซะอีก
เหมือนกับมีความพอใจที่จะเศร้ามากกว่า

ไม่ผิดอะไรที่เลือกจะอยู่กับความเศร้าถ้าพอใจกับมัน แต่ถ้าเราเศร้าจะเป็นพวกที่ทำอย่างอื่นให้หายเศร้า จะได้มีแรงมาจัดการสาเหตุที่ทำให้เราเศร้าไง

จริงอยู่ที่ชีวิตก็ต้องมีสุขและเศร้า แต่คนเราก็น่าจะชอบที่จะมีความสุขมากกว่านี่นะ ถ้ามีความเศร้ามารบกวนจิตใจ ต่อให้มีเรื่องสนุกเข้ามาเราก็จะสนุกกับมันได้ไม่เต็มที่ ถ้ากำจัดความเศร้าออกไปเสีย จะได้สนุกกับเรื่องสนุกใหม่ๆ ในชีวิตมากขึ้น ^ ^

บางครั้งก็เหงาทั่งที่มีผู้คนมากมายอยู่รอบข้าง
บางครั้งรู้สึกว้าเห่วทั้งที่มีผู้คนถามไถ่
แต่ยังไงผมก็คงอยากจะบอกว่าขอให้มีความสุขนะครับ
ชอบภาพจังเลยครับ

อื้มมม

มีความสุขกับสิ่งที่เป็น

ตอนนี้ก็อยู่ในช่วงนั้นเหมือนกัน..
แต่ในอะไรแย่ๆ ก็ยังมีเรื่องดีๆ อยู่ให้มีกำลังใจอยู่ต่อไป

สู้ๆ นะคับ ^^

เวลามีเรื่องแย่ๆ หรือทุกข์ และเศร้า ไม่เข้าใจในเรื่องที่เกิด เวลาถัดมาฉันมักจะโยนทิ้ง ด้วยคำว่า ช่างมันเถอะ แล้วก็ไม่ได้ไปความสุข แต่ไปหาอะไรอย่างอื่นทำก็อกๆ แก๊กๆ ไปตามเรื่องตามราว

ความสุขอยู่กับเราไม่นาน ฉันใด ความทุกข์ที่ผ่านมาก็ต้องผ่านไปฉันนั้น

อย่างคิดมากนะคะ

สู้ๆนะ มีอะไรก็ค่อยๆแก้ ลองเปลี่ยนหาอะไรทำเป็นงานอดิเรก บางครั้งอาจเป็นความรู้สึกที่เป็นอยู่ก็ได้นะคะ

ก็คงจะเป็นช่วงเวลาที่จะได้ศึกษาเรียนรู้อะไรๆ

โดยเฉพาะความรู้สึกมากขึ้น

หมอพรทิพย์บอกว่าเมื่อใดมีทุกข์ เมื่อนั้นคือโอกาสได้เข้าใกล้ธรรมะ กล่าวคือ พระพุทธเจ้าตรัสไว้(ประมาณ)ว่า ทุกข์คือพื้นฐานของชีวิต แท้จริงแล้วที่เรายังเวียนว่ายตายเกิดกันอยู่นี้ก็เพราะเราดันไปยึดตัวตนว่าเรามีอยู่ ความสุขมีอยู่ ของๆเรามีอยู่ คนรักเรามีอยู่.. ทั้งๆที่จริงแล้วโลกนี้มันว่างเปล่าและไม่มีอะไรเลยตะหากล่ะ

เราเองก็ย่ำแย่เหมือนกันค่ะ สังขารเราตอนนี้ยับเยินเลย เราป่วยเป็นผื่นแพ้ฮอร์โมนของการตั้งครรภ์ ทุกๆผู้หญิงท้องทั่วโลก.. 160คนจะเป็นแค่คนเดียว.. ซึ่งไม่มียารักษา ไม่ทราบสาเหต มันจะหายไปเองแต่ก็ต้องทนไปจนกว่าจะคลอด(ใช้เวลาประมาณ 3 เดือน) ข่าวดีมีข่าวเดียวคือมันไม่เป็นอันตรายต่อเด็กและแม่เด็กค่ะ เฮ่อ แจ็คพ็อตจิงๆ

เรานอนร้องไห้มาครึ่งเดือนแล้ว เราทรมานเจียนตายและจำวันที่เราสบายดีไม่ได้อีกเลย(เราพูดจริงๆนะคะ) หมกตัวอยู่แต่ในบ้าน พร่ำเพ้อขอร้องพ่อเด็กว่าอย่าทิ้งเรานะๆเหมือนคนบ้า เราเกือบเสียสติเนื่องมาจากอาการของผื่นชนิดนี้ เรารู้ว่าสังขารก็ไม่ใช่ของเรา แต่ความทรมานที่ต้องทนนี้..มันแย่ยิ่งกว่ารู้ตัวว่าจะตายซะอีก เพราะจริงๆแล้วเราอยากตายมากกว่ารอเจ้าหนูคลอดแล้วหายน่ะค่ะ..เฮ้อ

ก็รู้ว่าเดี๋ยวมันก็จะผ่านพ้นไป แต่ก็นะมันทุกข์ทรมานจริงๆ.. ทำใจเย็นรอให้มันผ่านไปยังไง พยายามอยู่กับมันให้ได้ยังไง แต่เราก็ยังรู้สึกว่าบทเรียนชีวิตบทนี้มันยากมาก อาจเพราะมันเป็นเรื่องของสุขภาพกายและสังขารด้วย(ไม่ใช่ใจอย่างเดียว) แม่งโหดร้ายกะเรามากเลยอะค่ะ เหมือนรู้ว่าทำร้ายจิตใจเราไม่ได้.. เลยมาทางร่างกายซะเลยงั้น 5555

เพิ่งจะมีความหวังเมื่อวันสองวันนี้เอง ป่านนี้คุณเจ้าของบล็อกอาจจะดีขึ้นแล้วก็ได้มั๊ง.. แต่ถ้ายัง ก็จะเข้ามาบอกว่า มีเรากำลังทนทุกข์เป็นเพื่อนอีกคนค่ะ.. ยะเฮ้!

โชคดีที่ร้องไห้เป็น

เพิ่งเจอกับตัวเองในเดือนที่พ่านมานี้เอง มันแย่ๆจิง

แต่ในที่สุดก็ได้อะไรที่ดีๆว่าสิ่งเก่า สู้ๆ

"....จนบางทีก็รู้สึกว่ามันเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิต ไม่ได้อกหัก ญาติไม่ได้เสีย ไม่ได้ตกงาน แต่มันไม่มีความสุขกับสถานะของตัวเองที่กำลังเป็นอย"ู่

เคยเป็น...
หรือตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่
แต่ยังไม่รู้ตัวก็ไม่รู้....

เคยขนาดที่ว่าบางทีนั่งๆอยู่
น้ำตาก็ไหลออกมาไม่รู้ตัว...

เจอสิ่งแย่ๆ ทำให้รู้สึกว่าความสุขมันมีคุณค่ายังไง