หนังดราม่าเรียกน้ำตา รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากญี่ปุ่น เปิดตัวช่วงแรกค่อนข้างน่าผิดหวัง โดยเฉพาะในส่วนของการแสดง ที่เป็นแบบโอเวอร์แอคติ้ง เหมือนกับหนังการ์ตูน นั้นไม่เข้ากับเนื้อหาของเรื่องอย่างสิ้นเชิง มุกตลกหลายอย่างเข้ามาไม่ถูกจังหวะ และบางมุกนั้นถึงกับขั้นฝืดอย่างแรง แต่เมื่อหนังมันมาถึงตอนที่จะทำให้คนดูร้องไห้ หนังกลับทำให้น้ำตาไหลได้ทุกที โดยเฉพาะฉากง่ายๆ ที่เกี่ยวกับแม่ อย่างฉากที่ลูกชายนั่งรถไฟ เพื่อเข้ามาเรียนต่อในเมือง แล้วแกะกล่องข้าวที่แม่ทำให้ จากนั้นก็เห็นซองจดหมายที่ในซองมีแบงค์หมื่นเยนอยู่ 3-4ใบ แล้วลูกชายก็นั่งอ่านจดหมายจดหมายที่เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขียนอะไรบ้างแล้วร้องห่มร้องไห้ กับอีกฉากที่แม่ต้องอยู่ที่โรงพยาบาลด้วยอาการป่วย เธอให้ลูกชายเอาปริญญาของลูกชายที่เธอใส่กรอบไว้มาให้ เมื่อได้มา แม่ก็เช็ดมันอย่างทะนุถนอม ฉากง่ายๆแต่ประทับใจแบบแบบนี้คนมีแม่ทุกคนไม่น่าจะกลั้นน้ำตาไว้ได้ หนังในช่วงท้ายดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จึงน่าเสียดายที่ตอนต้นเรื่องนั้นเลือกวิธีนำเสนอแบบนั้น แต่อย่างไรก็ตามหนังเรื่องนี้มีข้อดีอันพิเศษข้อหนึ่งคือ ทำให้เราได้คิดถึงแม่ของตัวเอง

Brawatcher's rating : B