จำได้ว่าเมื่อสมัยที่ยังเป็นเด็กประถม ผมชอบฤดูฝนที่สุด วันไหนฝนตกจะเป็นวันที่มีความสุขมาก ผมกับน้องสาวจะพากันวิ่งไปเล่นน้ำฝน ถึงแม่จะบ่นด้วยความเป็นห่วงว่าเดี๋ยวไม่สบาย ผมก็ไม่เคยเชื่อ จนถึงขนาดขู่ว่าระวังจะโดนฟ้าผ่า ผมก็ไม่เชื่ออยู่ดี หลังๆ แม่ก็เลยปลงและปล่อยให้มันเล่นไป

ฝนในสมัยนั้น ไม่แน่ใจว่าต่างจากสมัยนี้แค่ไหน แต่ผมจำความรู้สึกชุ่มฉ่ำนั้นได้ดี โดยเฉพาะตอนไปยืนใต้รางน้ำที่รวบรวมฝนที่หล่นมาบนหลังคา ให้ไหลมาลงอยู่จุดเดียว สายน้ำที่กระหน่ำลงมาบนหัวนั้นสร้างความสนุกให้กับผมมาก พอฝนเริ่มซาลง ผมกับน้องสาวก็จะพากันช่วนเพื่อนๆในละแวกบ้านมาเล่นด้วยกัน ต่างคนต่างหาใบไม้มาหนึ่งใบ เพื่อเป็นเรือของตนเอง แล้วก็ปล่อยมันลงในรางระบายน้ำริมถนน ให้ไหลตามสายน้ำไป จากนั้นก็วิ่งตามไปดูว่า เรือของใครจะถึงปลายทางก่อนกัน

ผมจำไม่ได้ว่าเลิกเล่นน้ำฝนเมื่อไหร่ พอมารู้ตัวอีกที ก็เกลียดฝนไปซะแล้ว หลังจากเข้ามาเรียนในกรุงเทพ และเริ่มทำงานที่นี่ ฝนกลายเป็นสิ่งน่ารำคาญ และดูจะเป็นอุปสรรคต่อหลายๆอย่างไปเสียหมด ฝนมักจะตกในวันที่เราซักผ้า ฝนมักจะตกในวันที่เราทำงานในที่กลางแจ้ง และฝนมักจะนำพาน้ำขัง รถติด ขยะ และความเหงาติดท้ายมาด้วยเสมอ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้ความรู้สึกที่มีต่อฝนเปลี่ยนไป แต่ความน่าจะเป็นที่ใกล้เคียงที่สุดน่าจะเป็นเพราะ ความเป็นผู้ใหญ่ ที่มันเข้ามาแทนที่ความอะไรตั้งมากมายที่เราเคยมี โดยเราเองไม่เคยได้รู้สึกตัว

ช่วงนี้อากาศร้อน แต่สองสามวันที่ผ่านมาฝนก็ช่วยตกลงมาให้อากาศมันเย็นลง ขณะที่ติดฝนไปไหนไม่ได้ ผมมานั่งคิดดูว่า ถ้าผมลองเล่นน้ำฝนสักครั้ง มันจะสนุกเหมือนตอนประถมไหมนะ แต่ก็ไม่ได้ลอง เพราะคิดถึงว่ากว่าจะถึงบ้านเราต้องทนแฉะและอับชื้นไปตลอดทาง มันคงไม่ดีแน่  ก็เลยได้แต่นั่งมองจนฝนหยุด กลับมาถึงบ้านคืนนั้น ผมไม่ได้อาบน้ำด้วยซ้ำ