ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกัน  ว่าผมเคยเป็นแฟนการ์ตูนดิสนีย์อย่างเหนียวแน่น  โดยเฉพาะการ์ตูนยุคเก่าๆ ประเภทเทพนิยาย ที่มีเจ้าหญิงที่แสนดี ถูกรังแกโดยแม่มดใจร้าย แต่สุดท้ายก็ได้ครองรักกับเจ้าชายรูปงามตลอดชั่วกาลนาน (ทั้งๆที่เพิ่งจะเจอะเจอกัน) ถ้าไล่เรียงหนังการ์ตูนเจ้าหญิงดิสนีย์ ตั้งแต่ Snow white , Cindelrella, เจ้าหญิงนิทรา มาจนถึงยุคหลังๆ อย่าง Little mermaid หรือ The Beauty and the Beast  ผมดูมาแล้วทุกเรื่อง เพราะฉะนั้นผมจึงคุ้นเคยดีกับการได้ดูนางเอกที่อยู่ดีๆก็ร้องเพลง แล้วก็เรียกให้เหล่าสัตว์ต่างๆ มาร่วมประสานเสียงด้วย แต่ไม่มีครั้งไหนที่ฉากเหล่านี้จะออกมาตลกเท่ากับหนังเรื่องนี้

Enchanted เริ่มต้นด้วยภาพการ์ตูนสองมิติที่สร้างภาพด้วยมือที่ไม่ค่อยมีใครทำกันแล้ว หญิงงามนางหนึ่งนามว่าจีเซล อาศัยอยู่กลางป่า เฝ้ารอจูบแห่งรักจริงจากเจ้าชายรูปงาม ระหว่างร้องเพลงร่วมกับสิงสาราสัตว์ทั้งหลาย ยักษ์ร้ายตนหนึ่งก็เข้ามาทำร้าย แต่ยังไงก็ตาม เจ้าชายรูปงามก็มาช่วยเธอไว้ทัน และพาเธอกลับปราสาทเพื่อแต่งงานกัน(ใจง่ายชิบเป๋ง) แต่ก็ต้องมีอุปสรรคเพราะแม่ของเจ้าชายซึ่งเป็นแม่มดร้าย ไม่ต้องการให้ใครมาสืบทอดตำแหน่งราชินี เธอจึงหลอกให้จีเซล ต้องตกไปยังโลกที่มีความสุขน้อยที่สุด อย่างนิวยอร์ค จากนั้นเป็นต้นมาเราจึงได้เห็นเจ้าหญิงจากโลกการ์ตูนกลายเป็นคนจริงๆ และเรื่องสนุกสนานก็เกิดขึ้นตามมา

จะว่าไปแล้วหนังเรื่องนี้ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่เลย เดินตามสูตรหนังการ์ตูนเจ้าหญิงทุกประการ แต่ด้วยความที่เป็นหนังที่ใช้คนแสดงจริง หนังจึงสนุกกับการล้อเลียนขนบธรรมเนียมของตัวเอง ได้อย่างน่ารักและตลกมากๆ เอมีส์ อดัมส์  โดดเด่นมากกับการแสดงแอ๊บแบ๊ว เป็นเจ้าหญิงราวกับกำลังดูการ์ตูนอยู่ยังไงยังงั้น (ถ้าผมเป็นกรรมการออสการ์ผมจะลงชื่อให้เธอเลย) เจมส์ มาร์เด้น ผู้เล่นเป็นเจ้าชาย ก็สนุกสนานไม่แพ้กัน นั่นทำให้ผู้คนที่อยู่ในโลกจริงดูจืดชืดลงไปทันตา พระเอกอย่าง แพทริก เด็มป์ซีย์ (คุณหมอสุดหล่อจากซีรีส์ Grey's anatomy) ถูกรัศมีแอ๊บแบ๊วของนางเอกกลบแทบมิด

สิ่งที่สนุกสนานที่สุดกับการดูหนังเรื่องนี้ คือการได้เห็นความเพี้ยน (ซึ่งถ้าเป็นการ์ตูนมันก็ไม่เพี้ยน) และการล้อเลียนตัวเอง ตัวอย่างเช่นฉากหนึ่ง คนทั้งสวนสาธารณะก็ร่วมร้องเพลงเต้นรำไปกับนางเอก หรือ ตอนที่นางเอกทำความสะอาดห้องและร้องเพลงเรียกสัตว์แถวนั้นมาช่วย ออกมาน่ารักและตลกมากๆ แต่หนังก็มีข้อเสียสำคัญอยู่อย่างหนึ่ง คือความง่ายเกินไปของบท เรื่องราวต่างๆถูกคลี่คลายอย่างง่ายๆ(ไปหน่อย) และไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไรนัก แต่ก็อย่างว่า นี่มันเทพนิยาย

และถึงแม้ว่าจะไม่ตลอดชั่วกาลนาน แต่เราก็ได้ออกจากโรงหนังมาพร้อมกับ....ความสุข