มีสองสิ่งที่ไม่มีที่สิ้นสุด คือเอกภพ และความโง่เขลาของมนุษย์

แต่เอกภพผมไม่แน่ใจนัก ,Albert Eistien

(เค้าคงพูดเป็นภาษาอังกฤษ แต่ผมยกคำแปลมา)

วันหยุดสงกรานต์ 5 วันที่ผ่านมา ตั้งเป้าหมายไว้กับตัวเองไว้ว่าจะทำอะไรบ้าง อย่างแรก จะเขียนบทหนังสั้นที่เกาะอยู่ในหัวมาปีนึงได้ออกมาเป็นตัวหนังสือให้เสร็จ ซะที อย่างที่สอง ทำความสะอาดห้อง และซักผ้าห่มที่เริ่มเหม็นขึ้นเรื่อยๆ และข้อสุดท้ายเตรียมข้อมูลที่จะนำไปสอนนักศึกษา สัปดาห์หน้าให้เรียบร้อย แต่สุดท้ายก็ ใช้เวลาไปกับอะไรไม่รู้จนย่างเข้าสู่วันที่ 17 ดีที่ได้เอาผ้าห่มไปซัก และ ได้ทำความ สะอาดห้อง จนพอจะเห็นความแตกต่าง ระหว่างห้อง กับรังหนูไปได้บ้าง ข้อมูลที่จะ เอาไปสอนนักเรียน ก็ยังไม่เรียบร้อย ส่วนเรื่องบทหนังสั้นนั้นไม่ต้องกล่าวถึง แค่หยิบ ดินสอขึ้นมาเขียนสักบรรทัดก็ไม่ได้ทำ(แต่อุตส่าห์ซื้อสมุดมาแล้วนะ) ห้าวันมานี้ทำให้ ได้รู้จักคู่ต่อสู้ที่เอาชนะยากที่สุด ความขี้เกียจของตัวเราเอง ตอนนี้จึงเปลี่ยนเป้าหมาย ใหม่ อย่างแรกต้องชนะไอ้ตัวขี้เกียจนี่ให้ได้ อย่างน้อยแพ้คะแนนก็ยังดี หลังจากแพ้น็อคมันมาหลายครั้งแล้ว ขอตั้งชื่อภารกิจนี้ ตามประโยคที่ได้ยินจากโฆษณา ADIDAS ที่ผมชอบมาก Impossible is not a fact, Its an opinion เป็นไปไม่ได้ไม่ใช่ข้อเท็จจริง มันเป็นแค่ความคิดเห็น (แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหนหว่า)

พูดถึงเรื่องไปสอนนักเรียน พอดีว่าเพื่อนที่มันเป็นอาจารย์อยู่ที่คณะสถาปัตย์ ที่ๆผมเรียนจบมา มันโทรมาชวนให้ไปเล็กเชอร์พิเศษ ให้นักเรียนฟัง เกี่ยวกับประสบ การณ์ในการทำงาน และวิธีคิดต่างๆ ไอ้เราก็ปากดีรับคำมันไป เพราะคิดว่าเรามันคงมีดี มั่งล่ะน่า นั่งคิดอยู่ตั้งนานว่ากูจะเอาอะไรไปสอนพวกมันฟะ ไอ้เรามันก็เพิ่งเรียนจบ และออกมาทำงานได้แค่สามปี ต้องไปสอนนักเรียนเหมือนคนแก่ๆประสบการณ์เยอะๆเนี่ย กูจะเอาอะไรไปสอนพวกมัน(วะอีกที) สุดท้ายจึงตั้งชื่อหัวข้อการบรรยายนี้ด้วยคำหรูๆว่า Creativity and Inspiration to Communication ( เท่ห์ซะไม่มี ภาษาอังกฤษถูกหลัก ไวยกรณ์รึเปล่าก็ไม่รู้) ถ้านักเรียนที่จะได้เรียนในคาบนั้น บังเอิญผ่านมาอ่านเจอ ก็ต้อง ขอโทษกันตรงนี้เลยละกัน ที่มันออกจะมั่วๆหน่อย แต่ก็มีประเด็นก็แล้วกันวะ ช่วยตั้งใจฟังด้วย !

จบซะดื้อๆเลยละกัน จะเตรียมข้อมูลในการสอนต่อแล้ว ไอ้ตัวขี้เกียจมึงจะไปไหนก็ไป กูจะทำงาน

สู้โว้ย ,ปวีณา ทองสุก (ใช่คนนี้รึเปล่าวะ) นักยกน้ำหนักทีมชาติไทย