เมื่อเรียนจบจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผมก็ได้เข้าทำงานในบริษัทผลิตหนังโฆษณา ในตำแหน่งผู้กำกับ เวลาส่วนใหญ่ในช่วงปีแรก หมดไปกับการเรียนรู้งานจากงานของผู้กำกับรุ่นพี่ในบริษัท จนไม่ได้คิดถึงหนังสั้นเรื่องใหม่แต่อย่างใด จนวันหนึ่ง โครงการหนังม่านรูด ได้จัดขึ้นอีกครั้ง พี่ๆคณะผู้จัดงานชวนผมไปเป็นหนึ่งในทีมงาน รวมทั้งชวนให้ทำหนังสั้นรับเชิญร่วมฉายในงานนี้ด้วย และแล้วผมก็ได้เริ่มต้นเขียนบทหนังสั้นขึ้นอีกครั้ง จนเป็นที่มาของหนังที่มีชื่อว่า "หลังจากวินาทีที่เจ็ด"

ชายคนหนึ่งเล่าให้เราฟังถึงประสบการณ์ทางเพศของเขา ระหว่างการเสียบริสุทธิ์ และอีกเหตุการณ์ก่อนหน้านั้น ที่เขายังเป็นนักเรียนชายชั้นมัธยมคนหนึ่ง ที่บังเอิญไปพบนักศึกษาสาวที่เป็นเพื่อนบ้านของเธอ และบังเอิญพี่สาวคนนั้นชวนเขาไปนอนเล่นที่บ้านของเธอ ในหัวของเขามัวแต่หมกมุ่นอยู่แต่ว่าเขาจะได้มีเพศสัมพันธ์ เอาแต่ท่องจำวิธีใช้ถุงยางอนามัย ที่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่ได้ถูกใช้ เขาได้นอนบนเตียงข้างๆเธอ แต่เธอต้องการเพียงแค่คนๆหนึ่งให้นอนจับมือเท่านั้น จนเป็นที่มาของเวลาเจ็ดวินาทีอันน่าอาย แต่ช่วงเวลาก่อนและหลังเจ็ดวินาทีนั้นกลับอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดมา และทำให้เขาได้เรียนรู้ว่า ประสบการณ์ไหน มีคุณค่าในความทรงจำของเขามากกว่ากัน

หนังสั้นเรื่องนี้ถูกฉายร่วมกับผลงานที่เข้าประกวดในปีนั้น ที่โรงภาพยนตร์ HOUSE RCA และเป็นประสบการณ์ที่ดีที่ได้กลับมาทำหนังสั้นอีกครั้ง หนังเรื่องนี้ไม่ได้ส่งเข้าประกวดใดๆ แต่พี่ๆที่จัดประกวดได้นำไปทำเป็นวีซีดี แจกจ่ายในงานหนังม่านรูดครั้งนั้น หลังจากนั้นไม่นาน รายการชูรักชูรส ขอเอาหนังไปออกอากาศในรายการ เป็นความรู้สึกยินดีที่หนังของเราสามารถเป็นสื่อที่ถ่ายทอดทัศนคติดีๆ ในเรื่องเพศได้ หลังจากหนังเรื่องนี้ผมยังไม่ได้ทำหนังสั้นอีกเป็นเรื่องเป็นราว เคยทำอีกเรื่องหนึ่งแบบง่ายๆ ฉายดูกันเล่นๆในออฟฟิศ ถ่ายเช้า ตัดกลางคืน รุ่งขึ้นฉาย ก็สนุกสนานไปอีกแบบ วันนี้...ความรู้สึกคิดถึงช่วงเวลาในการทำหนังสั้นเริ่มกลับมาอีกครั้ง ในใจมีเรื่องราวอีกเรื่องที่อยากทำ(แต่ไม่ใช่เรื่องเพศแล้ว) แต่ยังไม่ได้ลงมือทำเสียที ปีนี้ตั้งใจไว้ว่า จะทำเรื่องนี้ให้สำเร็จให้ได้ เพราะฉะนั้นเรื่องราวหนังสั้นของผมคงจะมีเท่านี้ก่อน ครั้งหน้าจะนำประสบการณ์การทำหนังโฆษณา มาเขียนเล่าสู่กันฟัง

...............โปรดติดตามตอนต่อไป...............