หลังจากได้รับรางวัลชนะเลิศ ภาพยนตร์ประกอบเพลงชาติ ผลงานของเรา และ รางวัลชมเชยอีกสองเรื่อง ได้ถูกนำไปออกอากาศ ตอนแปดโมงเช้า และหกโมงเย็นของทุกวัน ทางโทรทัศน์ช่อง3 เรื่องละประมาณหนึ่งเดือน ตอนที่ดูผลงานตัวเองทางจอโทรทัศน์นั้น เรามักจะมองเห็นความผิดพลาดในรายละเอียดอยู่หลายอย่าง เราจึงไม่ค่อยได้ดูมากเท่าไหร่ จำได้ว่าช่วงนั้นตอนหกโมงเย็น เรามักไปนั่งที่โรงอาหาร และคอยสังเกตความรู้สึกของคนที่ได้ดู แต่ก็ดูไม่ออกจริงๆว่าคนส่วนใหญ่ชอบหรือเปล่า ที่รู้สึกได้ก็คือ มันแปลกกว่าหนังเพลงชาติที่เคยได้ดูเท่านั้น เพราะเป็นหนังเพลงชาติ ที่ไม่มีภาพของสถาบันใดๆเลย

และผลงานชิ้นนี้เองที่ทำให้ได้มีโอกาสอีกชิ้นหนึ่งเข้ามา ช่วงประมาณปลายปี 2546 ได้มีการเกิดขึ้นของสำนักงานศิลปะวัฒนธรรมร่วมสมัย ภายใต้กระทรวงวัฒนธรรมขึ้น และทางสำนักงานได้มีโครงการที่จะจัดนิทรรศการขึ้น เพื่อให้สำนักงานเริ่มต้นเป็นที่รู้จัก เป็นนิทรรศการที่เชิญเอาศิลปินรุ่นใหม่ ในแขนงต่างๆ ทั้งสถาปนิก ช่างภาพ นักออกแบบเสื้อผ้า และหนังสั้น ซึ่งหัวเรี่ยวหัวแรงหลักคือ คุณประธานซึ่งเป็นเจ้าของหนังสือ art4d และทีมงานซึ่งส่วนใหญ่เป็นสถาปนิก ทำให้เราได้มีโอกาสเพราะพี่ๆเค้าไม่ค่อยรู้จักวงการหนังสั้นเท่าไหร่ และเราเด็กสถาปัตย์ที่มีผลงานได้รางวัล จึงได้มีโอกาสได้เป็นหนึ่งในนิทรรศการนี้ ซึ่งมีชื่อโปรเจกต์ว่า Playground project : Thai kids are alright หรือ เด็กไทยสบายดี โจทย์ก็คือให้ทุกคน ไปผลิตผลงานของตนภายใต้คอนเสปท์ เด็กไทยสบายดี

จากนั้นเราจึงเริ่มต้นทำงาน ด้วยความรู้สึกที่ว่า งานนี้เป็นนิทรรศการศิลปะ หนังสั้นของเราน่าจะเป็นหนังอาร์ตๆหน่อย จึงเป็นที่มาของหนังที่แบ่งครึ่งจอเป็นสองส่วนและเรื่องทั้งสองส่วนดำเนินเรื่องไปพร้อมกันแบบคู่ขนาน ในซีกซ้ายของจอจะป็นเรื่องราวชีวิตประจำวันของเด็กชายมัธยมคนหนึ่ง ตั้งแต่การไปเที่ยวกับเพื่อนในวันหยุดและอวดมือถือรุ่นใหม่ๆ การไปเรียนหนังสือทุกวัน และต่อด้วยโรงเรียนกวดวิชา และความคาดหวังของผู้ปกครองที่เด็กผู้ชายคนหนึ่งต้องแบกรับ ส่วนซีกขวาของจอนั้น เป็นภาพละครเวทีแนว abstract ที่เปรียบเปรยล้อไปกับ เรื่องราวของเด็กชาย โดยมีตัวแสดงนำเป็นผู้หญิง โดยที่ตัวแสดงนำในแต่ละซีก ก็ได้ไปโผล่ในอีกซีกหนึ่งในส่วนท้ายของเรื่งอ (ฟังดูอาร์ตมั้ย?)

การถ่ายทำเรื่องนี้เราทำงานสองวัน วันละซีก วันแรกค่อนข้างเหนื่อย เพราะต้องย้ายกันหลายโลเคชั่น ทั้งบนรถไฟฟ้า และสยามแสควร์ การถ่ายทำ และการประสานงานต่างๆ ไม่ค่อยมีปัญหา เพราะเรามีหนังสือจากกระทรวงวัฒนธรรม เป็นใบผ่านทาง วันที่สอง มีทีมงานละครเวทีของคณะศิลปกรรมมาช่วย ( ลืมบอกไปในส่วนละคร ได้เก๋ นางเอกโฆษณาโยเกิร์ตดัชชี่ในตอนนั้นมาแสดงนำให้ ) ในส่วนของละคร และเป็นการถ่ายที่ไม่ยากเย็นนัก เพราะถ่ายเค้าเล่นยาวทีละรอบ และเปลี่ยนมุมกล้องไปในแต่ละรอบ เล่นประมาณ 6-7 รอบก็ได้ทุกอย่างที่ต้องการ จากนั้นก็นำฟุตเทจไปตัดต่อ ในวันรุ่งขึ้น กินเวลาประมาณ 3 วัน เสร็จเรียบร้อย เรานั่งดูหนังสั้นของตนเอง และค้นพบว่าเราพลาดอะไรไปหลายอย่าง หนังมันดูรู้เรื่องมากไป เพราะมันเป็นการเปรียบเปรยที่ง่ายเหลือเกิน และที่สำคัญ สำหรับเราหนังมันดูไม่ค่อยสนุกนัก แม้จะสื่อสารประเด็นได้ แต่มันก็เป็นวิธีที่ไม่ค่อยมีชั้นเชิงทางภาพยนตร์ซักเท่าไหร่

ผลงานของศิลปินทุกท่านถูกแสดงในงานซึ่งจัดที่โรงภาพยนตร์สยาม ตรงชั้น2 ช่วงวันที่ 12 ธ.ค.2546 31 ธ.ค. 2546 งานเปิดนิทรรศการ คนมีชื่อเสียงหลายคนมาร่วมงาน เราได้แต่แอบดูว่าผู้คนต่างๆรู้สึกอย่างไรกับงานของเรา แต่ก็เช่นเดิม เราไม่สามารถรู้ได้เลย และเราเองก็ไม่กล้าถามว่าเค้าคิดอย่างไร สรุปแล้วถึงแม้ว่ามันจะเป็นงานที่เราภูมิใจ แต่เป็นงานที่ทำให้เรารู้สึกแย่เหมือนกัน ในความพนายามจะเท่ห์แบบอาร์ตๆ แต่มันช่างไม่เป็นตัวเราเอาเสียเลย กลายเป็นก้าวอันแสนขรุขระที่แม้จะรู้สึกเจ็บในใจ เมื่อเราได้เรียนรู้ว่า เรามันก็แค่คนๆหนึ่งที่ไม่ได้เก่งกาจอะไร แต่ก็เป็นแรงผลักดันให้เรารู้สึกอยากแก้ตัวในงานชิ้นต่อๆไป เราเฝ้ารอและมองหา งานประกวดหนังสั้น ที่ทางที่จะให้เราก้าวเดินในงานชิ้นต่อไป และในที่สุดวันนั้นก็มาถึง

......................................โปรดติดตามตอนต่อไป....................................